صفحه خانگی|افزودن به علاقه مندی ها
 



 
ایلیا رایان » دانشنامه ها: » دانشنامه شعری » هر دم از عمر می رود نفسی

هر دم از عمر می رود نفسی

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394


هر دم از عمر می رود نفسی                                    چون نگه می کنم نمانده بسی

ای که پنجاه رفت و در خوابی                                    مگر این پنج روزه دریابی

خجل آنکس که رفت و کار نساخت                             کوس رحلت زدند و بار نساخت

خواب نوشین بامداد رحیل                                         باز دارد پیاده را ز سبیل

هر که آمد عمارتی نو ساخت                                    رفت و منزل به دیگری پرداخت

وان دگر پخت همچنین هوسی                                  وین عمارت بسر نبرد کسی

یار ناپایدار دوست مدار                                             دوستی را نشاید این غدّار

نیک و بد چون همی بباید مرد                                   خنک آنکس که گوی نیکی برد

برگ عیشی به گور خویش فرست                             کس نیارد ز پس تو پیش فرست

عمر برفست و آفتاب تموز                                        اندکی مانده خواجه غرّه هنوز

ای تهی دست رفته در بازار                                      ترسمت پر نیاوری دستار

هر که مزروع خود بخورد به خوید                               وقت خرمنش خوشه باید چید

 

بازدید کننده عزیز, شما هنوز به عضویت سایت در نیامده اید.
پیشنهاد می کنیم در سایت ثبت نام کنید و یا وارد سایت شوید.
اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.