صفحه خانگی|افزودن به علاقه مندی ها
 



 
ایلیا رایان » جدیدترین مطالب
نحوه نمایش مطالب: تاریخ | امتیاز | بازدیدها | نظرات | الفبایی

بی خرد

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

دشمن به دشمن آن نپسندد كه بي خرد     با نفس خود كند كه به مراد و هواي خويش

چندين چراغ دارد وبيراهه مي رود              بگذار تا بيفتد و بيند جزاي خويش


زبان در دهان

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394


زبان در دهان اي خردمند چيست            كليد در گنج صاحب هنر

 چو در بسته باشد چه داند كسي           كه جوهر فروش است يا پيله ور

 

اگر چه پيش خردمند خامشي ادب است   به وقت مصلحت آن به كه در سخن كوشي

دو چيز طیره ي عقل است؛ دم فروبستن   به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشي

   

غیبت

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394
سه کس را شنیدم که غیبت رواست وز این درگذشتی چهارم خطاست
یکی پادشاهی ملامت پسند کز او بر دل خلق بینی گزند
حلال است از او نقل کردن خبر مگر خلق باشند از او بر حذر
دوم پرده بر بی حیایی متن که خود می‌درد پرده بر خویشتن
ز حوضش مدار ای برادر نگاه که او می‌درافتد به گردن به چاه
سوم کژ ترازوی ناراست خوی ز فعل بدش هرچه دانی بگوی
 
بوستان سعدی باب هفتم در عالم تربیت

نـه همين مي‌رمد آن نوگل خندان از من ‏

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394


نـه همين مي‌رمد آن نوگل خندان از من ‏                            مي‌كشد خـار در اين باديه دامـان از من

با من آميـزش او الفت موج است و كنار ‏                           ‏روز و شب با من و پيوسته گريزان از من

گر چه مورم ولي آن حوصله باخود دارم ‏                            كه ببخشـم بود ار ملـك سليمــان از من ‏

‏قمــري ريختــه بــالم به پنــاه كه روم ‏                              ‏تا به كي سركشي‌اي سرو خرامـان از من

بـه تكلـم به خمـوشي به تبسم به نگـاه ‏                          مي‌توان برد به هر شيوه دل آسـان از من ‏

نيست پرهيز من از زهد كه خاكم برسـر                            تـرسم آلــوده شـود دامن عصيـان از من ‏

‏اشك بيهوده مريز اين همه از ديده كليم ‏                          ‏گـرد غم را نتوان نشست به طوفان از من

هر دم از عمر می رود نفسی

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394


هر دم از عمر می رود نفسی                                    چون نگه می کنم نمانده بسی

ای که پنجاه رفت و در خوابی                                    مگر این پنج روزه دریابی

خجل آنکس که رفت و کار نساخت                             کوس رحلت زدند و بار نساخت

خواب نوشین بامداد رحیل                                         باز دارد پیاده را ز سبیل

هر که آمد عمارتی نو ساخت                                    رفت و منزل به دیگری پرداخت

وان دگر پخت همچنین هوسی                                  وین عمارت بسر نبرد کسی

یار ناپایدار دوست مدار                                             دوستی را نشاید این غدّار

نیک و بد چون همی بباید مرد                                   خنک آنکس که گوی نیکی برد

برگ عیشی به گور خویش فرست                             کس نیارد ز پس تو پیش فرست

عمر برفست و آفتاب تموز                                        اندکی مانده خواجه غرّه هنوز

ای تهی دست رفته در بازار                                      ترسمت پر نیاوری دستار

هر که مزروع خود بخورد به خوید                               وقت خرمنش خوشه باید چید

 

خون جگر برای هدف

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394
به هوس كار نيايد به تمنا نشود                  كاندر اين ره بسي خون جگر بايد خورد

دوست

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

 آن لحظه كه دادي به ره دوست سرت      بردي ز ميان دشمن بيدادگرت (را)

 اي طایر قدسي كه جهان زير پرت         با آنكه شكسته اند همه بال و پرت (را)

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394


روزها فکر من این است و همه شب سخنم                   که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود                                  به کجا میروم آخر ننمایی وطنم

مانده ام سخت عجب وز چه سبب ساخت مرا                یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم

آنچه از عالم عِلوی است من آن می گویم                      رخت خود باز بر آنم که همانجا فکنم

مرغ باغ ملکوتم نِیم از عالم خاک                                 چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

کیست آن گوش که او می شنود آوازم                          یا کدام است سخن می کند اندر دهنم

کیست در دیده که از دیده برون می نگرد                      یا چه جان است نگویی که منش پیرهنم

تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی                               یکدم آرام نگیرم نفسی دم نزنم

می وصلم بچشان تا در زندان ابد                                به یکی عربده مستانه به هم درشکنم

من به خود نامدم اینجا که به خود باز روم                        آنکه آورد مرا باز برد تا وطنم

تو مپندار که من شعر به خود می گویم        تا که هشیارم و بیدار یکی دم نزنم

تنبلی

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

تنبلی آرد به چشمان تو خواب      می شود آینده ات یکسرخراب


عشق و هدف

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394
عاشق شو ورنه روزی کار جهان سرآید     ناخوانده نقش مقصود در کارگاه هستی

توجه

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

گر در یمنی چو با منی پیش منیگر پیش منی چو بی منی در یمنی

من با تو چنانم ای نگار یمنیخود در غلطم که من توام یا تو منی

ایمان محکم

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

کفر چو منی گزاف و آسان نبود           محکم تر از ایمان من ایمان نبود

در دهر چو من یکی و آن هم کافر       پس در همه دهر یک مسلمان نبود

 

سحر و جادو

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

وَ اتَّبَعُوا ما تَتْلُوا الشَّياطينُ عَلى‏ مُلْكِ سُلَيْمانَ وَ ما كَفَرَ سُلَيْمانُ وَ لكِنَّ الشَّياطينَ كَفَرُوا يُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَ

ما أُنْزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبابِلَ هارُوتَ وَ مارُوتَ وَ ما يُعَلِّمانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّى يَقُولا إِنَّما نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلا تَكْفُرْ فَيَتَعَلَّمُونَ

مِنْهُما ما يُفَرِّقُونَ بِهِ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ زَوْجِهِ وَ ما هُمْ بِضارِّينَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ يَتَعَلَّمُونَ ما يَضُرُّهُمْ وَ لا يَنْفَعُهُمْ وَ

لَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَراهُ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ وَ لَبِئْسَ ما شَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ (102)

 و(يهود) از آنچه شياطين در عصر سليمان بر مردم مى‏خواندند پيروى كردند. سليمان هرگز(دست به سحر نيالود؛

و) كافر نشد؛ ولى شياطين كفر ورزيدند؛ و به مردم سحر آموختند. و(نيز يهود) از آنچه بر دو فرشته

بابل«هاروت» و«ماروت»، نازل شد پيروى كردند. (آن دو، راه سحر كردن را، براى آشنايى با طرز ابطال آن، به

مردم ياد مى‏دادند. و) به هيچ كس چيزى ياد نمى‏دادند، مگر اينكه از پيش به او مى‏گفتند: «ما وسيله آزمايشيم

كافر نشو! (و از اين تعليمات، سوء استفاده نكن!)» ولى آنها از آن دو فرشته، مطالبى را مى‏آموختند كه بتوانند به

وسيله آن، ميان مرد و همسرش جدايى بيفكنند؛ ولى هيچ گاه نمى‏توانند بدون اجازه خداوند، به انسانى زيان

برسانند. آنها قسمتهايى را فرامى‏گرفتند كه به آنان زيان مى‏رسانيد و نفعى نمى‏داد. و مسلما مى‏دانستند هر

كسى خريدار اين گونه متاع باشد، در آخرت بهره‏اى نخواهد داشت. و چه زشت و ناپسند بود آنچه خود را به آن

فروختند، اگر مى‏دانستند!! (102)

سوره ى بقره

همه ی آنهارافریب خواهم داد

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

وَ لَقَدْ خَلَقْناكُمْ ثُمَّ صَوَّرْناكُمْ ثُمَّ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْليسَ لَمْ يَكُنْ مِنَ السَّاجِدينَ (11)

 

قالَ ما مَنَعَكَ أَلاَّ تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ قالَ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَني‏ مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طينٍ (12)قالَ فَاهْبِطْ مِنْها فَما يَكُونُ

لَكَ أَنْ تَتَكَبَّرَ فيها فَاخْرُجْ إِنَّكَ مِنَ الصَّاغِرينَ (13)

قالَ أَنْظِرْني‏ إِلى‏ يَوْمِ يُبْعَثُونَ (14)

قالَ إِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرينَ (15)


قالَ فَبِما أَغْوَيْتَني‏ لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَكَ الْمُسْتَقيمَ (16)

ثُمَّ لَآتِيَنَّهُمْ مِنْ بَيْنِ أَيْديهِمْ وَ مِنْ خَلْفِهِمْ وَ عَنْ أَيْمانِهِمْ وَ عَنْ شَمائِلِهِمْ وَ لا تَجِدُ أَكْثَرَهُمْ شاكِرينَ (17)


قالَ اخْرُجْ مِنْها مَذْؤُماً مَدْحُوراً لَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنْكُمْ أَجْمَعينَ (18)

ما شما را آفريديم؛ سپس صورت بندى كرديم؛ بعد به فرشتگان گفتيم: «براى آدم خضوع كنيد!» آنها همه

سجده كردند؛ جز ابليس كه از سجده كنندگان نبود. (11)

 (خداوند به او) فرمود: «در آن هنگام كه به تو فرمان دادم، چه چيز تو را مانع شد كه سجده كنى؟» گفت: «من

از او بهترم؛ مرا از آتش آفريده‏اى و او را از گل!» (12)

 گفت: «از آن(مقام و مرتبه‏ات) فرود آى! تو حقّ ندارى در آن(مقام و مرتبه) تكبّر كنى! بيرون رو، كه تو از افراد

پست و كوچكى! (13)

 گفت: «مرا تا روزى كه(مردم) برانگيخته مى‏شوند مهلت ده(و زنده بگذار!)» (14)

 فرمود: «تو از مهلت داده شدگانى!» (15)

 گفت: «اكنون كه مرا گمراه ساختى، من بر سر راه مستقيم تو، در برابر آنها كمين مى كنم! (16) 

سپس از پيش رو و از پشت سر، و از طرف راست و از طرف چپ آنها، به سراغشان مى‏روم؛ و بيشتر آنها را

شكرگزار نخواهى يافت!» (17)

 فرمود: «از آن(مقام)، با ننگ و عار و خوارى، بيرون رو! و سوگند ياد مى‏كنم كه هر كس از آنها از تو پيروى كند،

جهنم را از شما همگى پر مى‏كنم! (18)

سوره ی مبار که ی اعراف

معیشت

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْري فَإِنَّ لَهُ مَعيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى‏ (124)

قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَني‏ أَعْمى‏ وَ قَدْ كُنْتُ بَصيراً (125)

قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى‏ (126)

وَ كَذلِكَ نَجْزي مَنْ أَسْرَفَ وَ لَمْ يُؤْمِنْ بِآياتِ رَبِّهِ وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَشَدُّ وَ أَبْقى‏ (127)

و هر كس از ياد من روى گردان شود، زندگى(سخت و) تنگى خواهد داشت؛ و روز قيامت، او را نابينا محشور

مى‏كنيم!» (124) 

مى‏گويد: «پروردگارا! چرا نابينا محشورم كردى؟! من كه بينا بودم!» (125) 

مى‏فرمايد: «آن گونه كه آيات من براى تو آمد، و تو آنها را فراموش كردى؛ امروز نيز تو فراموش خواهى

شد!» (126) 

و اين گونه جزا مى‏دهيم كسى را كه اسراف كند، و به آيات پروردگارش ايمان نياورد! و عذاب آخرت، شديدتر و

پايدارتر است! (127) 

سوره ی مبارکه ی طه