صفحه خانگی|افزودن به علاقه مندی ها
 



 
نحوه نمایش مطالب: تاریخ | امتیاز | بازدیدها | نظرات | الفبایی

بی خرد

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

دشمن به دشمن آن نپسندد كه بي خرد     با نفس خود كند كه به مراد و هواي خويش

چندين چراغ دارد وبيراهه مي رود              بگذار تا بيفتد و بيند جزاي خويش


زبان در دهان

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394


زبان در دهان اي خردمند چيست            كليد در گنج صاحب هنر

 چو در بسته باشد چه داند كسي           كه جوهر فروش است يا پيله ور

 

اگر چه پيش خردمند خامشي ادب است   به وقت مصلحت آن به كه در سخن كوشي

دو چيز طیره ي عقل است؛ دم فروبستن   به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشي

   

غیبت

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394
سه کس را شنیدم که غیبت رواست وز این درگذشتی چهارم خطاست
یکی پادشاهی ملامت پسند کز او بر دل خلق بینی گزند
حلال است از او نقل کردن خبر مگر خلق باشند از او بر حذر
دوم پرده بر بی حیایی متن که خود می‌درد پرده بر خویشتن
ز حوضش مدار ای برادر نگاه که او می‌درافتد به گردن به چاه
سوم کژ ترازوی ناراست خوی ز فعل بدش هرچه دانی بگوی
 
بوستان سعدی باب هفتم در عالم تربیت

نـه همين مي‌رمد آن نوگل خندان از من ‏

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394


نـه همين مي‌رمد آن نوگل خندان از من ‏                            مي‌كشد خـار در اين باديه دامـان از من

با من آميـزش او الفت موج است و كنار ‏                           ‏روز و شب با من و پيوسته گريزان از من

گر چه مورم ولي آن حوصله باخود دارم ‏                            كه ببخشـم بود ار ملـك سليمــان از من ‏

‏قمــري ريختــه بــالم به پنــاه كه روم ‏                              ‏تا به كي سركشي‌اي سرو خرامـان از من

بـه تكلـم به خمـوشي به تبسم به نگـاه ‏                          مي‌توان برد به هر شيوه دل آسـان از من ‏

نيست پرهيز من از زهد كه خاكم برسـر                            تـرسم آلــوده شـود دامن عصيـان از من ‏

‏اشك بيهوده مريز اين همه از ديده كليم ‏                          ‏گـرد غم را نتوان نشست به طوفان از من

هر دم از عمر می رود نفسی

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394


هر دم از عمر می رود نفسی                                    چون نگه می کنم نمانده بسی

ای که پنجاه رفت و در خوابی                                    مگر این پنج روزه دریابی

خجل آنکس که رفت و کار نساخت                             کوس رحلت زدند و بار نساخت

خواب نوشین بامداد رحیل                                         باز دارد پیاده را ز سبیل

هر که آمد عمارتی نو ساخت                                    رفت و منزل به دیگری پرداخت

وان دگر پخت همچنین هوسی                                  وین عمارت بسر نبرد کسی

یار ناپایدار دوست مدار                                             دوستی را نشاید این غدّار

نیک و بد چون همی بباید مرد                                   خنک آنکس که گوی نیکی برد

برگ عیشی به گور خویش فرست                             کس نیارد ز پس تو پیش فرست

عمر برفست و آفتاب تموز                                        اندکی مانده خواجه غرّه هنوز

ای تهی دست رفته در بازار                                      ترسمت پر نیاوری دستار

هر که مزروع خود بخورد به خوید                               وقت خرمنش خوشه باید چید

 

خون جگر برای هدف

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394
به هوس كار نيايد به تمنا نشود                  كاندر اين ره بسي خون جگر بايد خورد

دوست

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

 آن لحظه كه دادي به ره دوست سرت      بردي ز ميان دشمن بيدادگرت (را)

 اي طایر قدسي كه جهان زير پرت         با آنكه شكسته اند همه بال و پرت (را)

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394


روزها فکر من این است و همه شب سخنم                   که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود                                  به کجا میروم آخر ننمایی وطنم

مانده ام سخت عجب وز چه سبب ساخت مرا                یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم

آنچه از عالم عِلوی است من آن می گویم                      رخت خود باز بر آنم که همانجا فکنم

مرغ باغ ملکوتم نِیم از عالم خاک                                 چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

کیست آن گوش که او می شنود آوازم                          یا کدام است سخن می کند اندر دهنم

کیست در دیده که از دیده برون می نگرد                      یا چه جان است نگویی که منش پیرهنم

تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی                               یکدم آرام نگیرم نفسی دم نزنم

می وصلم بچشان تا در زندان ابد                                به یکی عربده مستانه به هم درشکنم

من به خود نامدم اینجا که به خود باز روم                        آنکه آورد مرا باز برد تا وطنم

تو مپندار که من شعر به خود می گویم        تا که هشیارم و بیدار یکی دم نزنم

تنبلی

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

تنبلی آرد به چشمان تو خواب      می شود آینده ات یکسرخراب


عشق و هدف

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394
عاشق شو ورنه روزی کار جهان سرآید     ناخوانده نقش مقصود در کارگاه هستی

توجه

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

گر در یمنی چو با منی پیش منیگر پیش منی چو بی منی در یمنی

من با تو چنانم ای نگار یمنیخود در غلطم که من توام یا تو منی

ایمان محکم

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

کفر چو منی گزاف و آسان نبود           محکم تر از ایمان من ایمان نبود

در دهر چو من یکی و آن هم کافر       پس در همه دهر یک مسلمان نبود

 

راه پیروزی

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

چیزی از راه نماندست چرابرگردیم      آخر راه همین جاست بیاتابرویم

فرصتی هست اگرباز دراین آمد ورفت  درهمین امشب وفرداست بیا تابرویم

وصال

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

وصال اوزعمرجاودان به            خداوندا مرا آن ده که آن به  

به داغ بندگی مردن براین در     به جان اوکه از ملک جهان به

دلا دائم گدای کوی اوباش       به حکم آنکه دولت جاودان به

جوانا سرمتاب ازپند پیران        که رای پیر ازبخت جوان به

 

جان جهان

توسط: بهمن پرتو در 24 تیر 1394

به تو دلبستم وغیر توکسی نیست مرا   جزتوای جان جهان دادرسی نیست مرا 

عاشق روی توام ای گل بی مثل ومثال   به خداغیر توهرگز هوسی نیست مرا 

 امام خمینی